karnawał 4

Toen ik bij Zijn liefste Hart had gerust,

zei ik tegen Hem: 'Jezus, ik heb U zoveel te vertellen.'

En de Heer zei met grote liefde tegen mij: 'Spreek, Mijn dochter!'

En ik begon de pijn van mijn hart op te sommen.

D.w.z. hoezeer ik mij zorgen maak over de hele mensheid.

Dat zij 'U niet allemaal kennen... en zij die U wel kennen...

niet van U houden... zoals Gij verdient om bemind te worden.

Ik zie ook, hoe vréselijk zondaars U beledigen.

En aan de andere kant zie ik, hoe ernstig gelovigen... vooral Uw dienaren...

worden onderdrukt en vervolgd.'

'En dan zie ik ook veel zielen... hals over kop...

de verschrikkelijke afgrond van de hel in rennen.

Zie je, Jezus, dat is de pijn die aan mijn hart en botten knaagt.'

'En hoewel Gij mij bijzondere Liefde toont...

en mijn hart overspoelt met stromen van Uw Vreugde...

verzacht dit toch niet het lijden dat ik zojuist heb genoemd.

Maar het dringt juist des te scherper door in mijn arme hart.'

'O, hoe vurig verlang ik...

dat de hele mensheid zich vol vertrouwen tot Uw genade zou wenden.

Dan zal mijn hart getroost worden, als ik de Glorie van Uw Naam zie.'

Jezus luisterde met ernst en belangstelling

naar deze uitstortingen van mijn hart... 

alsof Hij er niets van af wist... 

en dit leek het mij makkelijker te maken

om te praten.

En de Heer zei tegen mij: 

'Mijn dochter, deze woorden van je hart behagen Mij. 

En door het kroontje uit te spreken, breng je de mensen dichter bij Mij.'

Na deze woorden bevond ik mij alleen. 

Maar de aanwezigheid van God 

is altijd in mijn ziel.

[db928]