zofia tajber 6

In 1920, jaar waarin ze dertig zal worden...

ging Zofia met een kant-en-klaar kloosterplan naar Krakau

en presenteerde de kwestie van haar nieuwe orde aan de plaatselijke kerkelijke autoriteiten.

Maar voordat er zichtbare resultaten konden worden bereikt...

moesten Zofia Tajber en haar metgezellen nog de school van armoede, werk en lijden doorlopen.

De zoektocht naar onderkomen voor de nacht voor uitgeputte vluchtelingen uit het Oosten, dienend werk in verschillende huizen, door de tere Zofia die niet gewend was aan fysiek werk, menselijk wantrouwen en tenslotte onaangenaamheden die ze ervoer van een metgezellin, evenals het voortdurend onderzoeken van haar eigen innerlijke ervaringen - dit alles was...

een solide voorbereiding op Zofia's opbouwwerk.

Geleid door de overtuiging

dat al het grote ondersteund wordt door het Kruis

verdroeg ze alles ​​en klaagde niet over het lijden.

Al die jaren herhaalde ze de regel die zij voor zichzelf had opgesteld:

'Ik zal niet lijden, ook al zal ik lijden

omdat ik niet wil dat Gij, mijn Jezus, lijdt in mij

maar zoete rust hebt in mijn ziel.'

Voordat zij toestemming krijgt om een ​​religieuze vereniging op te richten...

ondergaat zij eerst nog een administratieve vorming en religieuze opleiding

onder toezicht van verschillende jezuïetenvaders.

Als aartsbisschop Stefan Sapieha, de metropoliet van Krakau,

uiteindelijk zijn toestemming geeft, gaat Zofia aan het werk.

Op 24 oktober 1923, 33 jaar oud...

wordt het eerste huis geopend in Prądnik Biały, vlakbij Krakau

waar later Sint Faustina in het sanatorium zal verblijven...

'Katholieke Vereniging voor de Verdieping van het Religieuze Leven

ter ere van de Allerheiligste Ziel van Christus de Heer.'

[bron]